หกโมงเช้า กับ ตัวประหลาด

หกโมงเช้า….

ฉันไม่รู้ว่านกบนท้องฟ้ากู่ก้องด้วยถ้อยคำใด?  และไม่รู้ว่าแมวที่เลี้ยงไว้ “เมี้ยว” ว่าอะไรถึงฉัน?

รู้แต่ว่าข้างตัวฉัน มีตัวประหลาดที่ชื่อน่ารักว่า “ สวัสดี ” และ “ ขอบคุณ ” นั่งอมยิ้มอยู่

สวัสดีนั้นหน้าตาเหมือน “อมยิ้ม”  เพื่อความสุขของฉัน มันเสนอให้ฉันอมมันเหมือนเมื่อตอนเด็กๆก็ได้ แต่ไม่ล่ะ ฉันชอบรอยยิ้มของมันมากกว่า…

ขอบคุณ ไม่ได้นั่งรึยืนพนมมือไหว้เหมือนในโปสเตอร์สวยอย่างไทย มันคล้ายแสงอุ่นๆ ที่ลอยอยู่บนอากาศ มันเล่าให้ฉันฟังว่า คำขอบคุณแท้ๆ หาไม่ได้ง่ายนักในโลกใบนี้ มันถูกก๊อปปี้ไปทั่วด้วยคำขอบคุณ “สีดำ” อันแสนหลอกลวง และฉาบเคลือบไปด้วยน้ำหวานแห่งความปลิ้นปล้อน

“ อ้าว แล้วเราจะแยกยังไงล่ะ ไหนแท้ไหนเทียม ? ” ฉันยิงคำถาม

ขอบคุณไม่ตอบแต่เคลื่อนเข้ามาหาฉัน และแทรกซึมเข้าสู่ร่างช้าๆ ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่วิ่งเข้าสู่หัวใจ

“ อุ่นใจไหม? ” ขอบคุณส่งเสียงก้องออกมาเบาๆ

“ อื้อ ” มันคือความรู้สึกดี ดีจนฉันแทบอยากจะกอดเก็บเอาไว้ไม่ให้หายไปไหน

“ ส่วนของก๊อปน่ะ เวลาคุยด้วย มันจะล่อลวงเราให้หลงไหลได้ปลื้ม แต่ไม่ช้านานมันจะปกคลุมหัวใจเราไว้จนหมด จากนั้นก็กลายร่างเป็นปีศาจร้ายร่างดำทมึน บีบรัดหัวใจของเราไว้ ให้เราเจ็บ เจ็บช้ำทรมาน จนต้องล้วงคอเอาคำขอบคุณนั่นออกมา ” ขอบคุณอธิบายซะฉันสยดสยอง และขอให้ตัวเองฉลาดพอที่จะไม่โดนบีบหัวใจอย่างนั้น

แล้ว “ สวัสดี” ล่ะ มีของก๊อปปี้ไหม ? ฉันหันไปถามสวัสดีบ้าง

สวัสดีขำก๊ากแล้วถาม “ โอ๊ย…. ป้า ป้าคิดว่าตัวเองโง่ รึฉลาดล่ะ ”

เมื่อเห็นฉันทำหน้าหมางง สวัสดีจึงขยับตัวมานั่งข้างๆ ใช้แขนข้างหนึ่งโอบฉันเอาไว้ พลางตบเบาๆ

“ ฉันอาจจะเป็นของแท้ ที่เรียกง่ายๆว่า แท้สุดท้ายแล้วก็ได้นะ ป้าก็รู้ ว่ามนุษย์ จริงใจต่อกันแค่ไหน ? ”

“ ใช่ฉันก็คงเป็นคำขอบคุณคำสุดท้ายแท้ๆ แบบลิมิเต็ดเอดิชั่นเหมือนกันนั่นแหละ ” ขอบคุณรีบสมทบ

“ เฮ้ย! ไม่เอา จะบ้าเหรอ อย่ายอมแพ้ง่ายๆ สิ ” ฉันพยายามให้กำลังใจ และช่วยหาทางออก

“ เอางี้ ไหนๆ ก็โผล่มาหลอนกันทั้งคู่แบบนี้แล้ว ห้ามไปไหนทั้งนั้น จนกว่าฉันจะช่วยพวกเธอได้

ตกลงไหม ? ”

ทันใดนั้นเอง  สวัสดีและขอบคุณ ก็หันมาอมยิ้มให้ฉัน แล้วบอกว่า

“ ต้องเริ่มที่ตัวเธอ พลังดีๆ จากตัวเธอจะส่งไปยังผู้คนรอบข้าง สวัสดีแล้วยิ้มให้ตัวเองทุกเช้า ขอบคุณให้กับตัวเอง ให้กับทุกสิ่งรอบข้าง แล้วเธอจะช่วยให้พวกฉันมีแรงมากพอ พอที่จะทำหลายทีมนักก๊อปพวกนั้น ”

“ แค่เนี๊ยะ ? ” ฉันถาม

“ แค่นี้คนเราก็แทบไม่ทำกันแล้ว ไม่ใช่เหรอ ? ” สวัสดีย้อนถาม

“ ลองคิดดูสิ ถ้ามนุษย์ทุกคนทำ มันจะดีแค่ไหน ? ”  ขอบคุณสมทบ

“ ถ้าเป็นมนุษย์ฉันจะไม่รีรอที่จะทำมันเลยรู้ไหม เฮ้อ… ” สวัสดีถอนหายใจเฮือกใหญ่

เมื่อสวัสดีเห็นฉันทำหน้างง ก็รีบอธิบายเสียเป็นหลักการว่า

“ ในทางพุทธแล้ว ท่านสอนไว้ว่ามนุษย์นี่แหละที่ใครๆ ก็อยากเป็น เพราะมันคือโอกาสเดียวที่จะได้สะสมกรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว และสะสมบุญบารมีเพื่อบรรลุมรรคผลนิพพานได้ ”

“ อืมม์…งั้นเหรอ” ฉันพยักหน้ารับ

“’งั้นดิ โอกาสที่จะเกิดเป็นมนุษย์น่ะ เหมือนเต่าที่ว่ายอยู่ในมหาสมุทร แล้วโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ในช่องว่างของห่วงยางอันเดียวที่ลอยคว้างอยู่ แบบพอดิบพอดี …แต่มนุษย์ก็นะ ไม่ยอมเป็นมนุษย์ ” สวัสดีบ่น

“ เพราะความใฝ่ต่ำของมนุนย์ใช่ไหม ที่ส่งแต่พลังงานลบๆออกมา เอาแต่จะด่ากัน ฆ่ากัน กระทืบกัน เอาเปรียบกัน อาฆาตแค้นกัน อารมณ์พวกนี้เหมือนเป็นอาหารให้พวกก๊อปปี้ พวกมันงอกงามขึ้นเรื่อยๆ แล้วความเป็นของปลอมของมัน สุดท้ายก็ปล่อยพิษออกมาให้มนุษย์เราเจ็บตัว เจ็บใจ”

“ ใช่ ” สวัสดีกับขอบคุณตอบพร้อมกันลั่น

“ แล้วถ้าเราไม่ทำอย่างสักอย่าง สุดท้าย เราทั้งหมดก็อาจจะกลายเป็นมนุษย์ปลอมๆ

“ ใช่ มนุษย์ปลอมๆ ” สวัสดีกับขอบคุณพูดพร้อมกัน พลางพยักหน้าหงึกๆ

ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง แล้วฉันล่ะ ปลอมแค่ไหน?  ก่อนที่จะเดินไปหยุดหน้ากระจก มองริ้วรอยที่ขโมยวัยสาวไปอย่างไม่หวนกลับ มองแววตาที่หม่นเศร้า มองไหล่คุ้มโค้ง มองอดีตแสนระทมที่ไม่มีวันหวนคืน มอง…และมองอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก่อนที่คนในกระจกจะกล่าวสวัสดี ยิ้มบางๆ ให้กำลังใจ

“ สวัสดี ” ฉันทักทายตอบ “ ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันไปไหน ขอบคุณ ฉันรักเธอ ”

ทันใดนั้นเอง ขอบคุณและสวัสดีก็เปล่งแสงสวยงาม ขอบคุณดูอบอุ่นขึ้น ส่วนสวัสดีก็เป็นอมยิ้มสายรุ้งแสนสวยงาม ทั้งสองกอดฉันแน่น ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป

…ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปไหน…

แต่รู้ว่าหากเราทำตามที่ทั้งสองขอไว้  โลกเราคงมี “มนุษย์ที่แท้” มากขึ้น

© 2018, goaya. All rights reserved.

SHARE

You May Also Like

About the Author: goaya

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *