Day: August 8, 2018

คำขอโทษที่ 1001

No Picture

  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว โลกของเรายังไม่มีคนอย่างเราๆ อาศัยอยู่หรอก โลกในสมัยนั้นเป็นโลกของเจ้าคำขอโทษและเจ้าให้อภัย หน้าตาของเจ้าคำขอโทษเหมือนเมฆผืนใหญ่ ส่วนหน้าตาของเจ้าให้อภัยเป็นหัวใจดวงโต… จะว่าไปมันก็ไม่มีอะไรที่แตกต่างไปจากโลกในสมัยนี้นักหรอก นอกจากที่ว่ามันไม่มีตึกรามบ้านช่อง ไม่มีสิงห์สาราสัตว์ และไม่มีเรา …เมืองของเจ้าคำขอโทษและเจ้าให้อภัยจึงอยู่ในโลกที่มีแต่ต้นไม้ใบหญ้า ทะเล ภูเขา สายลม สายฝน และแสงแดด

Read More »

It’s okay,That’s love ละครโรแมนติกจิตเวชสุดเจ๋ง

No Picture

มันเป็นเรื่องของจิตแพทย์สาวคนเก่งและนักเขียนหนุ่มผู้โด่งดัง ทั้งสองรักกันบนอุปสรรคที่ค่อยๆ เผยขึ้น จากปมในใจของแต่ละคน นางเอกเป็นโรควิตกกังวล ไม่เชื่อในความรักเพราะแม่ ส่วนพระเอกติดอยู่กับอดีตอันเลวร้ายเพราะพ่อเลี้ยง นำไปสู่การเป็นโรคจิตเภท และฆ่าตัวตายโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว เล่าถึงตรงนี้ คงคิดว่า “เครียด” แน่ๆ เปล่าเลย มันเป็นละครรักที่แสนจะสนุกและโรแมนติค ทั้งที่นอกจากพระเอกนางเอกแล้ว ตัวละครหลักอื่นๆ รวมถึงตัวประกอบแวดล้อมต่างก็ป่วย แต่ให้ตายสิ!บทละครดีมาก พระเอกแพรวพราวสุดๆ ส่วนการเล่าภาพ รวมถึงเพลงประกอบ ก็ถูกปรุงรสมาอย่างดี ไม่ขำก๊ากอย่าง Patch Adam ไม่หม่นเศร้าอย่าง Girl Interrupted และไม่ปวดใจอย่าง One flew over the cuckoo’s nest ถ้าเปรียบละครเรื่องนี้เป็นผู้ชายสักคน ขอบอกเลยว่าหล่อ เท่ห์…

Read More »

หกโมงเช้า กับ ตัวประหลาด

No Picture

หกโมงเช้า…. ฉันไม่รู้ว่านกบนท้องฟ้ากู่ก้องด้วยถ้อยคำใด?  และไม่รู้ว่าแมวที่เลี้ยงไว้ “เมี้ยว” ว่าอะไรถึงฉัน? รู้แต่ว่าข้างตัวฉัน มีตัวประหลาดที่ชื่อน่ารักว่า “ สวัสดี ” และ “ ขอบคุณ ” นั่งอมยิ้มอยู่ สวัสดีนั้นหน้าตาเหมือน “อมยิ้ม”  เพื่อความสุขของฉัน มันเสนอให้ฉันอมมันเหมือนเมื่อตอนเด็กๆก็ได้ แต่ไม่ล่ะ ฉันชอบรอยยิ้มของมันมากกว่า… ขอบคุณ ไม่ได้นั่งรึยืนพนมมือไหว้เหมือนในโปสเตอร์สวยอย่างไทย มันคล้ายแสงอุ่นๆ ที่ลอยอยู่บนอากาศ มันเล่าให้ฉันฟังว่า คำขอบคุณแท้ๆ หาไม่ได้ง่ายนักในโลกใบนี้ มันถูกก๊อปปี้ไปทั่วด้วยคำขอบคุณ “สีดำ” อันแสนหลอกลวง และฉาบเคลือบไปด้วยน้ำหวานแห่งความปลิ้นปล้อน

Read More »